Z depresji

10 cze 2010

Dziecko głowa nie boli

witold

Nie jestem, jak to się dzisiaj mówi, meteopatą, ale na uciążliwości związane ze zmiany pogody zdarza mi się narzekać. Historia ludzkości to zresztą, pod pewnym kątem, właśnie historia narzekania. To co obecne czasy dodały do tej powszechnej w rodzaju ludzkim cechy, to jej (narzekania) usprawiedliwienie. Sympatyczne pani pogodynki z telewizji informują nas nie tylko o tym, gdzie i co będzie padać, ale też o tym, że „biomet jest niekorzystny” i dlatego (to już ja dopowiadam) tatusia lub mamusię mogą ponieść nerwy.
To usprawiedliwienie nagannych zachowań czyni dzisiaj z dorosłego już człowieka rozkapryszonego bachora, kolegę a nie autorytet dla dzieci.
W tym momencie przypomniała mi się, opowiadana mi przez babcię historia z jej dzieciństwa. Gdy któreś z jej sióstr lub braci skarżyło się na ból głowy, jej matka zwykła odpowiadać: „dziecko głowa nie boli”. „Ból” zazwyczaj trwał najwyżej do wieczora.

19 maj 2010

obywatel Najjaśniejszej

witold

Dodaj komentarz

Mikołaj Kopernik spocznie w sobotę we fromborskiej archikatedrze. Najsłynniejszy mieszkaniec nadzalewowanego miasteczka był wielkim człowiekiem, wybitnym umysłem, specjalistą nie tylko od astronomii, ale i od, zdecydowanie bardziej przyziemnego, pieniądza. Był także politykiem i, stosując współczesne nazewnictwo, menadżerem. Znane są też jego talenty wojskowe. Kopernik – polski Leonardo da Vinci? Z pewnością da Vinci, ale czy polski? Na przełomie XV i XVI wieku obowiązujące pojęcie narodowości nie istniało. W owych czasach decydowało o niej to, czyim był poddanym. Kopernik był poddanym króla polskiego. Był jednak też Prusakiem (urodził się w Toruniu), Warmiakiem (tu spędził zdecydowaną większość życia). Był obywatelem wielonarodowościowej Najjaśniejszej Rzeczypospolitej.

13 maj 2010

Pamiętajmy o rocznicach

witold

Dodaj komentarz

Nawet ci, którzy na co dzień mają węża w kieszeni, przy okazji imienin lub urodzin sięgają zwykle po portfel. No raz w roku, to można się pokazać – tłumaczą sami sobie okolicznościowy przypływ szczodrości. Raz w roku więc można, a raz na dwadzieścia lat? Chyba, tym bardziej.
Elbląskie władze samorządowe przygotowują się do 20. rocznicy pierwszych, powojennych wyborów samorządowych. Szczegółowego programu jeszcze nie ma, ale z tego, co udało nam się ustalić, do tej pory plan obchodów nie uwzględnił spotkania radnych wszystkich dotychczasowych kadencji. Nie ma też mowy o okolicznościowej specjalnej sesji Rady Miejskiej. Być może decyzja w tej sprawie zapadnie jutro (14 maja). I dobrze by było, gdyż są sytuacje, gdy wąż w kieszeni bywa dość kompromitującym zwierzęciem.

13 kwi 2010

Słuchałem Go z uwagą

witold

Dodaj komentarz

Lecha Kaczyńskiego poznałem w 1988 roku, gdy zwalczana dotąd bezwzględnie przez komunistyczny reżim „Solidarność” zaczęła być przez tenże reżim z lekka tolerowana. Jak grzyby po deszczu zaczęły wówczas pojawiać się jawne komisje zakładowe związku. Stanąłem na czele jednej z nich – w gdańskim oddziale wydawnictwa Ossolineum, w którym wówczas, po ukończeniu studiów, pracowałem. Nie była to komisja duża – ot kilka osób (bo i sam oddział wydawnictwa należał do najmniejszych w kraju), ale dawała możliwość uczestniczenia w spotkaniach szkoleniowych, jakie dla
szefów powstających komisji zakładowych prowadził w Gdańsku właśnie Lech Kaczyński. Mało kto (czy ktoś w ogóle?) mógłby wówczas przypuszczać, że ten szczupły mężczyzna o chłopięcej posturze, w dżinsach i wyciągniętym sweterku, stanie się w ciągu kilku lat jednym z najbardziej znanych polskich polityków, a za lat kilkanaście prezydentem Najjaśniejszej Rzeczypospolitej. A przecież Leszek, gdyż tak go wówczas wszyscy nazywaliśmy, działał w antykomunistycznej opozycji od wielu lat. W 1968 roku był uczestnikiem wydarzeń marcowych, od grudnia 1976 roku działał, w prowadzonym przez Zbigniewa Romaszewskiego Biurze Interwencji Komitetu Samoobrony Społecznej KOR. Później był, co oczywiste, w „Solidarności”.
Leszek, specjalista z zakresu prawa pracy, prowadził dla nas szkolenia wówczas (w 1988 roku) szkolenia z tej dziedziny. Radził też, jak prowadzić działalność związkową. Mimo że uczestniczyłem zaledwie w kilku szkoleniach (wkrótce okazało się, że gdański oddział Ossolineum, jako podlegający centrali we Wrocławiu, jest przypisany regionowi dolnośląskiemu „Solidarności”), zapamiętałem przyszłego prezydenta jako ciepłego, sympatycznego i kompetentnego człowieka. Osobę dla której poza Polską najważniejsze są sprawy zwykłych szarych ludzi.
I dla których, co pokazał ostatni czas, on również był bardzo ważny. Był on (ten straszny czas przeszły) człowiekiem, którego słuchało się z uwagą. Który mówił w to co wierzył, a słów nie podporządkowywał bieżącej grze politycznej.
Tak było w 1988 roku, gdy usłyszałem go pierwszy raz. Tak było i trzy dni temu – ostatnim dniu jego życia.
Do widzenia, Panie Prezydencie.

27 sty 2010

Globalne oziębienie

witold

Dodaj komentarz

Wystarczyło kilka dni siarczystego mrozu, by wyznawcy teorii globalnego ocieplenia schowali, niczym strusie, głowy (w lekka przymarznięty) piasek. Więcej, media, zwłaszcza te elektroniczne, które dotąd z nabożeństwem odnosiły się do proroków klimatycznej zagłady, zaczęły z lekka z nich podkpiwać. Poddały też w wątpliwość wiele z dotychczas bezkrytycznie przyjmowanych informacji. Okazało się na przykład, że lodowce, choć w pewnych rejonach świata topnieją, to w innych wprost przeciwnie – zwiększają swój obszar. Także osławionego dwutlenku węgla w atmosferze bywało w dziejach świata zdecydowanie więcej niż obecnie.
By to wszystko sobie przypomnieć wystarczyło kilkanaście stopni poniżej zera. Pan Bóg ma, jak widać, spore poczucie humoru.

08 sty 2010

Nasi, nie tylko mniejsi, bracia

witold

Dodaj komentarz

„Nieczułego na niedolę zwierząt i ludzka niedola nie wzruszy” – przestroga-motto ze starego podręcznika do przyrody dla klas piątych ciągle jest prawdziwa. Trudno przypuszczać, by ci (a takich przypadków jest coraz więcej), którzy wypędzają z domów na siarczysty mróz czworonogi, litowali się nad słabszymi od siebie istotami dwunożnymi. Dzisiejsza filozofia życia codziennego ma jasny i krótki przekaz: liczy się tylko siła, a słabsi nigdy nie mają racji, bo przegrywają. Stracą ją zresztą i silni, gdy osłabną. Bezskutecznie też będą czekać na pomoc swych następców. I niech się nie dziwią, wszak wychowali ich w kulcie siły.

04 lis 2009

Reklamy od lat 18

witold

Dodaj komentarz

Byłem z synkiem w kinie. Film jak film, gdy ja sam byłem dzieckiem obrazy dla najmłodszych nie były pastiszami filmów dla dorosłych — ale może niesłusznie się czepiam.
Jednego jednak w kinie, i to jeszcze przed projekcją, nie zdzierżyłem. Chodzi o reklamy filmów dla dorosłych, które z konieczności musi oglądać i mały widz. Co serwuje się maluchowi, czekającemu na ufoludki, zwierzątka i królewny?
Otóż zanim jeszcze dziecko doczeka się tych bohaterów, musi obejrzeć sceny pełne krwi i przemocy, stanowiące zachętę do odwiedzenia kina przez dorosłych. To zresztą ich rzecz, jakie filmy lubią. Nie mogą jednak zmuszać oni, dotyczy to też właścicieli kin i dystrybutorów, dzieci do oglądania krwawych jatek i wbijać ich przerażonych w fotele.
Jest coś ważniejszego od kasy, panowie.

Nasze inne blogi »

Archiwum
Maj 2012

P W Ś C P S N

« cze

1 2 3 4 5 6

7 8 9 10 11 12 13

14 15 16 17 18 19 20

21 22 23 24 25 26 27

28 29 30 31
Szukaj:
Administracja stroną
Najnowsze wpisy
Najnowsze komentarze
Licznik od 2.04.2010

Maj 2012
P	W	Ś	C	P	S	N
« cze
	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30	31

Blog Witolda Chrzanowskiego